Wat nou geluk?
Aan het einde van ieder sportjaar wordt teruggeblikt en bij deze terugblik passen prijzen als De Sporter (M/V)/Sportploeg van het jaar, in dit geval schrijven we 2009. Ik wil de prestaties van andere Drentse sportploegen en die van bijvoorbeeld Emmenaar en wereldkampioen Tijmen Eising niet tekort doen. Maar in 2009 is er maar 1 ploeg die in aanmerking komt om alle prijzen in deze categorie te winnen en dat is WKE.
Aan het begin van dit prille voetbalseizoen hoorde ik iemand de succesvolle prijzenslag van WKE relativeren met "ze hebben ook wel het nodige geluk gehad...". Ik was stomverbaasd en hevig verontwaardigd. Het was amper 2 maanden geleden en blijkbaar vergeet men heel snel. Wat nou "geluk". Het WKE van 2008/2009 wist juist iedere tegenslag een positieve wending te geven, had de onverzettelijkheid van Duitsers op hun best. Hoe kun je dat afdoen met "ze hebben wel geluk gehad?" Geluk is sowieso een ongrijpbaar fenomeen. Wat is nu geluk? Het omgekeerde van pech? Door de nadruk te leggen op het gelukkige aspect aan de landstitels ga je wel erg kort door de bocht.
Het fundament voor het succes werd gelegd in de winterstop. In Turkeije. Daar ontstond naar verluidt het gevoel dat dit jaar het jaar van WKE kon worden. Twee seizoenen daarvoor was de ploeg er al dichtbij. Men was zich bewust van de exceptionele kwaliteiten van de selectie en dat zou zich moeten vertalen naar het veld, hetgeen gebeurde, en hoe.
Het hele jaar werkte Robert Fik aan zijn herstel. Hij was een paar maal dichtbij de fitte status, maar werd keer op keer weer teruggeworpen. Ook Berry Hoogeveen was geblesseerd en revalideerde om weer fit te geraken. Tot overmaat van ramp raakte ook de talentvolle Björn Zwikker, die steeds beter uit de verf kwam, zwaar geblesseerd. Wat nou geluk.
Van alle ploegen bleek Quick '20 in Oldenzaal het langst in de buurt van WKE. WKE kreeg de Tukkers nog thuis en dat was de eerste finale van het seizoen. In een mooie ambiance won WKE deze eerste finale overtuigend met 4-0. Kijk op Youtube nog eens naar de fraaie doelpunten en weet gelijk waarom steeds meer mensen de gang naar de Sluisvierweg wisten te maken.
De tweede finale werd gespeeld op de slotdag tegen Sneek, waar na een snelle achterstand terecht met 2-1 werd gewonnen. Voor de tweede maal in drie jaar tijd behaalde WKE het kampioenschap in de Hoofdklasse C en dat is al een prestatie van formaat en zou op zichzelf al genoeg moeten zijn voor nominatie "Sportploeg van Drenthe".
In de nacompetitie voor het algeheel zondagkampioenschap startte de ploeg met een onfortuinlijke 3-0 nederlaag in Breda, tegen Baronie. WKE bepaalde de wedstrijd, kreeg de beste kansen, maar via een counterende thuisploeg de deksel hard op de neus. Over geluk gesproken. Wat volgde waren allemaal finales. WKE herstelde zich op wonderbaarlijke wijze door thuis te winnen van Westlandia en Baronie. De winst tegen Baronie vond plaats door een hele late goal van Arjan Wessels, die door menig arbiter als buitenspel zou zijn aangemerkt (wat overigens niet het geval was) en dat zou je gelukkig kunnen noemen, maar op beide overwinningen was niets af te dingen. Door de vele schorsingen en blessures was Joseph Oosting, assistent trainer bij FC Emmen en in 2008 gestopt, intussen overgevlogen van zijn Italiaanse vakantieadres. Als de nood aan de man kwam kon men een beroep op hem doen en hij hees zich verbazingwekkend fit in het trainingspak op de bank.
Tegen Westlandia bleek een benauwd gelijkspel voldoende voor de titel bij de zondagamateurs. WKE stond in de hevige regenval voortdurend onder druk op het onthutsend zwakke kunstgrasveld van de groen witten, waar Rafael Ignacio bewees waarom hij een transfer naar ADO Den Haag had verdiend. Ignacio miste de eerste wedstrijden in de nacompetitie, overigens vanwege een vakantie, en zie hier het verschil in clubliefde en beleving met Joseph Oosting. De ploeg van André Paus werkte zich een slag in de rondte, zag routinier Rick Slor geblesseerd afhaken en smaakmaker Erik Eleveld met rood het veld verlaten. Het bleef echter bij 0-0 en dat was terecht. WKE was voor het eerst in de historie kampioen van de zondaghoofdklasse en moest met de zaterdagequivalent Rijnsburgse Boys uitmaken wie de aller, allerbeste zou zijn.
Ik zal niet gauw vergeten, dat medewerkers van de lokale radiozender Graadje feliciteerden, maar het niet konden laten op te merken, dat WKE toch echt kansloos zou zijn in het tweeluik met Rijnsburgse Boys. Dat was pas een monsterploeg, nog vele malen beter dan Westlandia. Op de website van Rijnsburgse Boys las je artikelen met dezelfde toonzetting. "Nog twee wedstrijden en dan is de landstitel binnen." Wat maakte men een inschattingsfout in de Randstad en wat verkeek men zich op de kwaliteiten van de Drentse hoofdklasser.
De eerste wedstrijd werd met 1-0 verloren. In de blessuretijd zag de arbitrage ten onrechte hands in een verdedigende actie van Martijn Doldersum. Daarvoor had een Rijnsburgse Boys speler onterecht rood gekregen. Maar een onterechte tegengoal hakt er steviger in. Berend Oosting moest geblesseerd het veld verlaten en de selectie van Paus dunde nog verder uit. Wat een geluk.
In Katwijk was men zich inmiddels bewust van de kwaliteiten van WKE. In de artikelen op de website werd opeens gemeld dat heel veel WKE'ers betaald voetbal hadden gespeeld en de teneur was 180 graden gedraaid. Met vrees in de benen zagen de Uien de laatste wedstrijd tegemoet. En terecht.
Over die laatste wedstrijd kun je een boek schrijven (citaat: Joseph Oosting) en dit boek zou kunnen worden verfilmd door Alfred Hitchkock. Het was krankzinnig. Wederom werd de ploeg met tegenslag (een eigen doelpunt ) geconfronteerd, maar dankzij de onverzettelijkheid en de kwaliteiten van de spelersgroep werd het onmogelijke gepresteerd. 3 goals in 4 minuten.
De beelden op Youtube bezorgen me nog steeds kippenvel.
WKE heeft zichzelf, Emmen, de regio en het Drentse voetbal op de kaart gezet en daarom kan het niet zo zijn, dat er een ander met de prijzen "De beste... van 2009" aan de haal gaat. Dat zou pas echt gelukkig zijn.
Volg live de Eredivisie.
Krijg € 50,- om te wedden.
