Nieuw item site WKE
Om de site van WKE (nog) aantrekkelijker te maken zijn wij op zoek geweest naar columnisten. Wij hebben 2 personen benaderd, waarvan thans 1 aan u wordt voorgesteld. Deze columnist kijkt met enige afstand naar WKE omdat hij van buiten komt. De andere gewenste columnist beraadt zich nog en komt uit de boezem van WKE. De columnisten krijgen alle vrijheid en dragen ook alle verantwoordelijkheid voor de inhoud van hun bijdrage. De column mag overal over gaan en hoeft niet perse over WKE te gaan. Hieronder stelt Erwin Lucas zichzelf even aan u voor.
Mijn naam is Erwin Lucas, ben 38 jaar en woon ongeveer 15 jaar in Emmen, laatste 4 jaar in Bargeres samen met echtgenote Sophia Ekelhoff en kinderen Stijn, Anke en Iris. Op de vraag om een maandelijkse column te verzorgen voor de website van onze plaatselijke landskampioen heb ik uiteraard volmondig ja gezegd. Ik werk op de afdeling Vastgoedontwikkeling van de gemeente Groningen en kom nu drie jaar frequent aan de Sluisvierweg naar WKE kijken, vol bewondering over de organisatie van deze vereniging, de grote inzet van vrijwilligers en de plezierige sfeer langs het veld. Met een voetballende zoon bij Drenthina, waar ik een vrijwillige functie bekleed in de jeugdcommissie, een hockeyende dochter en een kleine ballerina is er niet zo heel veel tijd over voor hobby's. Loop af en toe hard, voetballen is er al lang niet meer bij. Op bescheiden niveau verdedigde ik ooit de kleuren van ACV, Achilles '94 en SC Oranje (jeugd). En later in de zaal bij Schoonebeek Wanderers en Drenthina voordat een knieblessure roet in het eten gooide. Bij Schoonebeek maakte ik voor het eerst kennis met ene Martijn Doldersum. Dat hij is uitgegroeid tot de beste mandekker in de Hoofdklasse vind ik geweldig. Ik mag graag dingen op papier zetten en hoop de komende tijd een positieve bijdrage te kunnen leveren aan de veel gelezen website van WKE. En dan nu mijn eerste bijdrage. Veel leesplezier.
De invloed van een trainer, overdreven of onderschat?
Hoe belangrijk is de voetbaltrainer voor een elftal? Ooit werd de rol van de trainer door de voetballer Michael Laudrup gebagatelliseerd. De oudste van de Laudrup gebroeders, de meest getalenteerde van de twee, had als speler niet veel op met het trainersvak. Opmerkelijk daarom, dat hij na zijn actieve carrièrre trainer werd. Het werd overigens geen succes. Hij is na vrijages met de Deense bond, Bröndby, Getafe en Spartak Moskou clubloos en deed het nauwelijks beter dan Marco van Basten. Over het algemeen vinden voetballers de rol van een trainer minder belangrijk dan de heren trainers zelf.
Trainers geven hoog op van hun ambacht. Althans de meeste trainers doen dat. Het is een vak, geen hobby. Het woord trainer dekt de lading dan ook niet. Technisch Directeur, of kortweg TD, klinkt veel chiquer. Menig journalist wordt na afloop van een wedstrijd geconfronteerd met het gebrek aan relativeringsvermogen van deze TD en wordt fijntjes maar ongenuanceerd gewezen op zijn gebrek aan voetbalverstand. Zo reageerde Fred Rutten ooit op een voetbalvraag: "dat kan ik wel zeggen, maar dat begrijp je toch niet." Hoe zelfingenomen en dat voor een Tukker. Even surfen op Youtube met de zoektermen "louis van gaal" en "ruzie met pers" geeft talloze hits. "Journalist sein ist auch ein Fach..."
De trainer; het is meestal een oud voetballer, die zich verbaal onderscheidt van de gemiddelde collega voetballer wiens lot een sigarenzaak of baantje bij de post is. Hij moet kunnen rapporteren, of iemand kennen, die hem hierbij helpt. Waarom? Dit moet van "Zeist". De beginnend trainer kan anders het visbrevet, dat Oefenmeester I heet, op zijn beginnende buik schrijven. "Trainer" is immers een heus vak met een heus diploma. Naast de oud voetballers zijn er de onderwijzerstypes, die op de CIOS hebben geleerd Foppe de Haan te imiteren. Want Foppe traint trainers. Trainers hebben een visie. Wat zei Ernst Happel ook al weer over "visie"? Geloel.
Wat maakt iemand een goede trainer? De trainer wordt niet alleen beoordeeld op zijn voetbalaffiniteit. Hij moet goed ogen en bekken. Ik heb nog steeds de indruk dat het NAC clubkostuum niet helemaal op het lijf van Ernie Brandts geschreven was en men zijn verbale manifestatie onder de maat vond. Robert Maaskant komt eleganter over. Uitstraling of personality, heet het dan. Het heeft met voetbal niets te maken, maar kennelijk is dat belangrijker dan kunnen buigen op het spelen van een WK finale. In de praktijk deden of doen beide trainers het naar behoren bij NAC en ik heb de stellige overtuiging dat Frans Adelaar, Gert Heerkes of Raymond Atteveld het ook zouden kunnen met deze spelers. Is het avondje NAC onder Maaskant teruggekeerd en speelt NAC nu herkenbaar voetbal? Ik vind van niet. Robert Maaskant mag best wel minder scheutig in de gelpot graaien. Een defensiever zonnebankgebruik mag ook best. Co Adriaanse, misschien wel neerlands grootste voetbalintellectueel, vindt daarentegen, dat Martin Jol zich belachelijk maakt door bij het statige Ajax in trainingspak rond te banjeren. En laat ik dat nu een sympatiek trekje vinden van Jol: het trainingspak en bijpassende cap. Bovendien: te weinig haar voor overmatig gelgebruik. Misschien heeft Jol geen kostuum en zonnebank nodig? Het siert hem.
Trainers anno nu zijn koningen van de cliché's. Het is bijna cabaret wanneer een nieuw aangestelde trainer gaat uitleggen wat hij anders gaat doen dan zijn voorganger. De nieuwe trainer wil verzorgd voetbal spelen, vanuit een gedegen organisatie, terwijl open deuren worden ingetrapt met onmisbare toverwoorden als positiespel en attractief voetbal. Of procesmatige werkwijze, ook zo'n jeukterm. Is hier een trainer aan het woord? Als je het voetbaljargon weglaat lijkt het op een college over de implementatie van een nieuwe productielijn, maar het gaat echt over voetbal. De Kistemakers en Körvers, die riepen dat de beuk erin moest, het gras moest worden opgevreten en die ballen in de 16 moesten worden gepompt, zijn helaas niet meer van deze tijd. Die beunhazerij is van de jaren 80. Ik blijf echter worstelen met een passend, voor mij aanvaardbaar antwoord op de openingsvraag. Maken de spelers een trainer groot of is het precies andersom? Was Michels de sleutel tot het succes in 1988 en was het een briljante meesterzet om Marco van Basten te passeren in het openingsduel. De getergde spits werd vervolgens de man van het toernooi. Of zat de generaal er hopeloos naast en bezat de spelersgroep voldoende kwaliteiten om het toernooi te winnen. Ondanks Michels. Hoe was het de trainer Rinus Michels vergaan zonder de voetballer Johan Cruijff. Waarschijnlijk een stuk minder en de speler Cruijff was ook groot geworden onder Simon Kistemaker. Wie was de architect van het totaalvoetbal: de trainer Michels of de voetballer Cruijff?
Jackie Charlton, bracht met een povere Ierse selectie onze Oranjemannen in hetzelfde toernooi op het randje van uitschakeling en zijn benadering van voetbal was Kistemakeriaans. In zijn analyses was geen ruimte voor "geloel". In Drenthe waren Jan Wardenburg en John Koops vergelijkbare trainers, no nonsense types, die geen academische benadering wensten van het voetbal, want het is maar voetbal.
Dat een trainer weinig invloed op de teamprestatie heeft zoals Laudrup ooit beweerde is moeilijk aan te tonen en geloof ik ook niet helemaal. Maar de zelfoverschatting van de huidige generatie trainers is tenenkrommend. Fred Rutten, was de kroonprins van Twente, maar faalde hopeloos in Gelschenkirchen. Steve McClaren was na zijn ambtstermijn bij de FA de Kop van Jut van Engeland, maar wordt in Twente op handen gedragen als opvolger van dezelfde Rutten. Zeg het maar. Hoe belangrijk een trainer is weet ik niet, maar ik verlang terug naar De Kist, De Kromme, Barry Hughes, Jack Charlton en Frans Körver, trainers die zichzelf nooit te belangrijk maakten en niet gebukt gingen onder een te groot ego. Met Andre Paus en nu John de Wolf heeft WKE trainers weten te strikken die terug doen denken aan deze trainers. En dat vind ik mooi.
Erwin Lucas
Volg live de Eredivisie.
Krijg € 50,- om te wedden.
