Muilkorven
"SCHEIDS, DAT ZIE JE TOCH ZELF OOK BLINDE FLAPDROL!"
Afgelopen zaterdagmiddag kreeg ik de laatste paar minuten mee van een wedstrijd tussen twee jeugdelftallen. Het was een echte wedstrijd: het ging d'r om bij. Mooi voetbal ook. Een aantal ouders van de thuisspelende ploeg liet zich pal voor tijd (om mij onduidelijke redenen) in woord en gebaar gelden tegen de scheidsrechter. Het verbale geweld was niet van de lucht. Ik informeerde bij mijn rechterbuurman: "Daar moet hij het wel naar gemaakt hebben, welk een onrecht heeft hij dit team aangedaan? Doelpunten afgekeurd? Onterecht rood?"
Toen ik hoorde, dat de man in het zwart, een vrijwilliger van de vereniging bovendien, eigenlijk een onberispelijke wedstrijd floot, was ik eigenlijk niet eens verbaasd. Het gebeurt namelijk te vaak. Waarom hebben we nog steeds dat eeuwige en nooit ophoudende gezeik en gezever over de arbitrage bij het jeugdvoetbal?
Het begint soms al na de eerste, scheidsrechterlijke beslissing en duurt de hele pot voort. Het begint vaak "aan de kant" en wordt overgenomen "op het veld". Zo werkt dat nu eenmaal. Na afloop van de verloren wedstrijd gingen 4 van de 5 voetbalvaders enigszins desolaat richting kantine. De nederlaag van hun zonen alras wegspoelend met gerstenat. Na een pils of 5 de scheids al lang weer vergetend en elkander wijsmakend, dat dergelijke wedstrijden in hun tijd altijd werden gewonnen. Zo'n nummer 9 van de tegenpartij, daar hadden zij wel raad mee geweten. Eigenlijk moesten hun jongens een schop in hun donder hebben. Enzovoorts.
Die ene vader bleef zich na afloop echter keren tegen de scheids: Boe!!! Scheids!! Boe!!. Hij schaamde zich niet eens voor zijn eigen gedrag. Heel even meende ik in de blik van zijn trouwe viervoeter iets te herkennen van: "ik heb mijn baasje ook niet zelf gekozen, sorry...".
Ik probeerde hem te wijzen op zijn gedrag, maar hij bleef schuimbekken over het onrecht dat het team en vooral hem was aangedaan.
Vervolgens moest ik zelf de fluit ter hand nemen bij een wedstrijd van beginnende spelertjes. Daar waar sport nog spel is. En leuk. Geen wanklank vanaf de kant, terwijl ik best een foutje zal hebben gemaakt, het blijft mensenwerk. Echt geen wanklank? Misschien op die ene moeder na, die niet snapte waarom na afloop een van de spelers zijn penalty mocht overnemen. Het jongetje maaide hopeloos over de bal en ze hadden al zo dik verloren. Heel even overwoog ik haar dit uit te leggen en duidelijk te maken dat de penals niet eens meetellen, maar bedoeld zijn om...
Ik deed het niet en haalde slechts mijn schouders op.
Op de terugweg kwam ik in de kantine en zag dat niet alleen de vaders maar ook de zonen zich hadden neergelegd bij de nederlaag. Het bier vloeide rijkelijk, er werd driftig gegrepen in de schaal bitterballen en er werd vooral hard gelachen. Ook de scheids dronk een glas en deelde in de napret. Iedereen stond weer met de voeten op de aarde. Behalve die ene vader. Hij was nog steeds hellig, zijn weekend was vergald. In een herfststemming zag ik hem met zijn hond richting parkeerplaats bewegen. Ik wilde nog wat zeggen. Maar plotseling viel mijn oog op zijn gemuilkorfde hond. De hond keek me aan en ik meende te raden wat hij dacht.
"Ze moesten deze muilkorf aan mijn baasje geven."
Volg live de Eredivisie.
Krijg € 50,- om te wedden.
