Interview Martijn Doldersum
WKE is sinds zaterdag de beste amateurclub van Nederland. In een tweestrijd versloeg het WoonwagenKampEmmen Rijnsburgse Boys na penalty's. Nadat Rijnsburg de eerste ontmoeting won met 1-0, ontspon zich in Emmen een krankzinnige ontknoping. De 0-2 van Rijnsburgse Boys werd in mum van tijd omgetoverd in 3-2 voor WKE, dat in de verlenging op haar beurt een 4-2 zag veranderen in 4-3. De daardoor noodzakelijk geworden strafschoppenserie werd, nadat de eerste zes gemist werden, met 2-1 gewonnen door WKE. "Lucky bastards?", herhaalt WKE-aanvoerder Martijn Doldersum (35) de kwalificatie tegenover Hoofdklasse.org. "Nee. Dit dwongen we gewoon zelf af, omdat we geloof bleven houden en bleven doorzetten."
Door Bart Bos
"Als je een aantal keer via de binnenkant van de paal of via de onderkant van de lat scoort, kun je pas spreken van geluk", meent Doldersum. De beresterke verdediger gaat op verzoek naar even terug na de laatste paar minuten van de reguliere speeltijd. "In de 89e minuut ging de 1-2 erin. Dan kun je denken aan een eredoelpunt, maar wij pakten de bal op, legden ‘m weer terug en gingen weer klaarstaan. En bij de 2-2 was het nog maar één doelpuntje. Als het daarbij was gebleven, hadden we nog terug kunnen kijken op een geweldig seizoen. Maar dat het nog 3-2 werd, was natuurlijk fantastisch."
Je kunt wel zeggen dat WKE patent heeft op zulke fantastische ontknopingen. In de zondaghoofdklasse C konden er twee speelronden voor het einde theoretisch nog vijf ploegen kampioen worden en beschikte WKE uiteindelijk over de langste adem; in de kampioenscompetitie startte de ploeg van trainer André Paus met een 3-0-nederlaag bij Baronie, maar herstelde men zich daarna met zeven punten uit drie wedstrijden en nu dit. Doldersum hoeft niet lang na te denken over de vraag wanneer het gevoel ontstond dat hier wat moois aan het bloeien was: "in Turkije". "Daar zijn we in januari een week op trainingskamp geweest. We hebben de koppen daar bij elkaar gestoken en elkaar gezegd dat we net als twee jaar terug weer kampioen konden worden. Iedereen heeft dat besef gekregen en we pakten in die tweede seizoenshelft een heleboel punten."
Verschil
Dat is echter buiten de eerste wedstrijd gerekend. Daarin gingen de oranjehemden nog met 1-3 ten onder tegen Be Quick 1887. Maar daarna behaalde WKE 34 punten uit veertien wedstrijden: tien overwinningen en vier gelijke spelen. "Waar wij het verschil op maakten? Ik denk dat wij goed met de druk om konden gaan. We wisten waar we voor voetbalden, wilden knokken voor elkaar en gaven de volle negentig minuten gas."
Dat bracht WKE al de zondagtitel, maar de ploeg wilde meer. Het was twee jaar terug al een afdelingskampioen geworden en wilde nu graag door. De eerste wedstrijd verliep echter totaal anders dan gehoopt. "Uit bij Baronie verloren we met 3-0. Maar in die wedstrijd waren Marc Hegeman en ik geschorst en kreeg Robert Fik al snel last van zijn knie. De eerste twintig minuten was er nog niets aan de hand. Ik zat aan de kant en dacht echt dat we een makkie zouden krijgen. Maar Baronie scoorde uit haar eerste kans 1-0 en na een misverstand bij ons achterin 2-0. Later werd het ook nog 3-0, maar het kwaad was al geschied."
"Daarna hebben we echter laten zien dat we wel over mentaliteit beschikten en Westlandia thuis gewoon met 5-0 konden kloppen. Thuis tegen Baronie wonnen we vervolgens in de 95e minuut met 2-1, waardoor we in de laatste wedstrijd bij Westlandia aan een punt genoeg hadden. En wij kunnen goed vanuit de organisatie spelen en de nul houden." De uitslag was dus te voorspellen: 0-0.
WKE's spel was heel duidelijk. "Vier man op lijn achterin, twee verdedigende middenvelders, een links- en rechtshalf die wat dieper speelden en één onder de diepe spits. Bij balverlies moesten de diepe middenvelders inzakken om de backs te helpen. Iedereen wist daarin wat er van hem verlangd werd. Dat was de verdienste van de trainer. Daardoor hoefde hij ook niet iedere week een wedstrijdbespreking te houden van een half uur. Vijf tot tien minuten was vaak wel genoeg. Dan wist iedereen waar hij aan toe was."
Dit stuitte wel op flink wat kritiek bij aanhangers van de opponenten. Zo zou de ploeg niet kampioenswaardig opereren door steeds af te wachten op haar kansje en niet vol ten aanval te trekken. "Als we de ploeg compleet hadden, konden wij echt wel voetballen, hoor", zegt Martijn Doldersum. "En we probeerden ook wel te voetballen. Maar als het om de één of andere reden niet lukte, gingen we geen risico nemen, speelden we de lange bal en gingen we vanuit de tweede bal proberen te voetballen. Je moest gewoon zorgen dat je geen doelpunt weggaf en hopen dat ‘ie bij jou een keer goed viel. En je kunt zien dat je daar ook kampioen mee kunt worden."
Tatoeages
WKE had ook de spelers voor dit spelletje. De ploeg herbergde flink wat lange mannen, die zeker in verdedigend opzicht vrijwel niets weggaven. Aanvoerder Martijn Doldersum stond model voor deze spelopvatting. De 1,93 meter lange verdediger is er één die men in een donker steegje het liefst niet tegen komt. "Ze kijken misschien heel raar tegen mij aan, omdat ik mijn benen onder de tatoeages heb zitten. In het veld maak ik ook nog een hoop lawaai en ga ik met volle overtuiging ieder duel aan. Dat kan wel iets zijn, waardoor ze denken: ‘daar moeten we niet bij in de buurt komen'. Daar kun je wel gebruik van maken", knipoogt Doldersum.
Over de tatoeages: "Ik heb de namen van mijn twee kinderen erop staan en verder staan er nog wat strepen die verder geen betekenis hebben. Dat vind ik super. Toen ik zeventien jaar was, heb ik mijn eerste tatoeage laten zetten. Daarna is al gauw de tweede gekomen. En van twee komt drie en voor je het weet ben je eraan verslaafd en ga je ermee door." "Maar", voegt hij eraan toe, "in het dagelijks leven ben ik gewoon een heel rustige jongen, hoor."
Martijn Doldersum speelt nu al vijf seizoenen in Emmen en past naar eigen zeggen uitstekend bij WKE. "De mensen zijn er eerlijk en recht door zee. Dat kan ik heel erg waarderen, want zo ben ik zelf ook. Ik pas daar super." Over de supporters heeft hij ook niets dan lof: "Het legioen staat altijd achter Feyenoord en deze mensen staan altijd achter WKE. We zijn ook wel bij uitwedstrijden geweest waar wij meer supporters hadden dan de thuisploeg. Dat geeft wel aan hoe het hier leeft. De zondag staat in Emmen normaal in het teken van WKE." Dat er dan door de buitenwacht wat denigrerend gedaan wordt over ‘die kampers'... "Ach, die stempel hebben ze nu eenmaal. Maar nu we dit gepresteerd hebben, wordt die stempel wel steeds minder."
Met John de Wolf krijgt WKE komend seizoen een nieuwe trainer voor de groep. Martijn Doldersum is er blij mee. "Ik was vroeger al fan van Feyenoord en dus ook van John de Wolf."Als trainer zegt hij hem echter nog niet te kennen. "Ik ben benieuwd. Met de spelersraad hebben we al een gesprek met hem gehad en dat beviel goed. Maar dat is wel aan een tafel en je zult het toch op het veld moeten doen. Op het veld kan ik hem niet beoordelen." Over de nieuwe doelen is Doldersum wel duidelijk. Nu zijn ploeg algeheel amateurkampioen is geworden, blijft er nog maar één ding over. "We mogen blij zijn dat de Topklasse er nu komt. Het nieuwe doel kan zijn om daar kampioen van te worden." Dat zal dan op z'n vroegst over twee jaar kunnen gebeuren. Het zal voor de dan 37-jarige Martijn Doldersum wel een geweldig afscheid betekenen.
Bron: Bart Bos (hoofdklasse.org)
Volg live de Eredivisie.
Krijg € 50,- om te wedden.
