Een waardig alternatief
Internazionale bereikte ten koste van FC Barcelona de Champions League finale en daarmee verloor het voetbal. Deze stelling werd weliswaar tegengesproken door Youri Mulder, maar de neutrale voetballiefhebber kan geen goed gevoel hebben overgehouden aan de winst van de Italianen. "Italianen" moet hier worden gelezen als "Italiaanse ploeg", want er stond geen enkele Italiaan op het veld. Het Inter van de Portugese trainer José Mourinho bestaat uit Argentijnen, Brazilianen, Afrikanen en Wesley Sneijder. Inter zwijnde gedurende 180 tenenkrommende minuten "voetbal" en tijdens het volgen van beide wedstrijden kwamen beelden uit lang vervlogen tijden bij mij omhoog. Het enige positieve aan de winst van Inter is de aanwezigheid van Sneijder tijdens de finale.
De Nederlandse middenvelder was dolgelukkig met de finaleplaats en toonde zowaar een niet eerder waargenomen sympathieke kant. Een gniffelende Jack van Gelder kreeg hem bijna aan het huilen, zoals Ronald de Boer ooit deed voor de ogen van de camera. Na het interview knuffelde de ongezond bruine Jack het mannetje op een wijze, die herinneringen opriep aan de tête-à-tête van premier Van Agt en Joop Zoetemelk op de Champs Elysees na Joops winst in de Tour van 1980.
Joop was niet de gedroomde winnaar en won toen de Tour bij de gratie van de afwezigheid van de favoriete Bernard Hinault. Toch had de hele wereld vrede met de zege van Joop, want Joop was bescheiden en een geliefde renner in het peloton. Bovendien was Joop gewoon een heel goede wielrenner, een uitstekend alternatief voor Hinault.
Terug naar woensdag. Na afloop van de wedstrijd was de analyse even onthutsend als de wedstrijd zelf. Terwijl ik de wedstrijd zat te verwerken met te lauw pils en een schaaltje borrelnoten (bij gebrek aan rokerij) hoorde ik de heren analisten vrede hebben met het resultaat van de wedstrijd. Hoe kun je nu genoegen nemen met deze draak van een finalist? Internazionale heeft niets anders gedaan dan de tegenstander het voetbal te beletten, daarbij niet schromend te provoceren, tijd te rekken, blessures te simuleren en wat niet meer zij. Mourinho had zijn team opdracht gegeven een handbaldefensie om en nabij de eigen 16 meter te formeren. Een briljante ingeving of bij gebrek aan kwaliteit?
Het uitgangspunt van deze halve finale was gunstig voor de Italianen. Een marge van twee doelpunten werd met enig fortuin en zwalkende arbitrage bereikt. In Milaan had de scheidsrechter twee penalty's kunnen geven aan Barcelona en de derde "Italiaanse" treffer was buitenspel. Met andere woorden; het zat Inter behoorlijk mee en Barcelona behoorlijk tegen. Ook toen verbaasde ik mij over de analyse van Mulder, die de zege terecht vond. Ik had een beter voetballend Barcelona gezien.
In de return was er wederom maar één ploeg die wilde voetballen. Door het catenaccio van Inter waren de ruimtes echter klein en dus de kansen niet talrijk. Toch leken de Catalanen de wedstrijd naar zich toe te trekken. De thuisploeg had drie kwart van de wedstrijd balbezit, maar wist van het geringe aantal kansen niet eentje te benutten, door pech en omdat de grootse vorm ontbrak. De Nederlandse verslaggever zag in het inbrengen van Chivu ten koste van de in de warming up afgehaakte Pandev een geniale meesterzet van Mourinho. Hoe groot kun je iemand maken? De ploeg van Mourinho etaleerde een stijl, die niets met voetballen te maken heeft. Voor, tijdens en na afloop van de wedstrijd toonde Mourinho daarbij zijn ware (Portugese) aard door voortdurend te provoceren. Hoe klein kun je zijn? Het deed sterk denken aan Aad de Mos in 1988 na de winst met KV Mechelen op Ajax in Strassbourg ten koste van zijn oud werkgever Ajax. Toen nog "Haagse Aadje", nu "Aad Afkoopsom" maakte schaamteloos, obscene gebaren richting het Ajax bestuur voor het oog voor de camera's en hij kwam ermee weg ook nog.
In de 82e minuut leek het tij te keren en viel de niet meer verwachte, maar daarom niet minder verdiende 1-0. Nou Camp explodeerde en het leek allemaal goed te komen. In de blessuretijd scoorde Barcelona de verlossende 2-0. Maar voor de zoveelste keer was het geluk niet aan de zijde van de betere ploeg. De fletse Belgische scheidsrechter De Bleeckere (geef mij maar Luinge) toonde voor de zoveelste keer aan geen benul van het spel te hebben. In een onschuldig contact tussen bal en hand zag de Vlaming hands. Onvoorstelbaar: hands is als de arm naar de bal gaat in plaats van andersom. Maar dergelijk arbitraal gestuntel kennen we nog van de wedstrijd Rijnsburgse Boys - WKE. Barcelona verzuimde te doen wat WKE wel klaar speelde. De titelhouder verloor van een veel mindere tegenstander. Niet vanwege de tactische superioriteit van Mourinho, maar door een combinatie van zwakke scheidsrechters, pech en gebrek aan vorm. Zuur is een understatement.
Dat de beste niet altijd wint, bewees Joop Zoetemelk in 1980. Maar hij verdiende het wel om te winnen. Internazionale is op geen enkel front een aanvaardbaar alternatief voor Barcelona. Het afbraakvoetbal van Inter mag dan ook niet beloond worden met een winst van de Champions League.
Wesley Sneijder zei na afloop maling te hebben aan de manier waarop er gewonnen was. Een half seizoen serie A en de frêle oud Ajacied is al gehersenspoeld, vergiftigd door zijn trainer. Hoe jammer. Voor het voetbal is te hopen, dat FC Bayern het huzarenstukje van Joop Zoetemelk in 1980 kan herhalen. Als FC Bayern wint kan de voetbalwereld vrede hebben met de uitschakeling van FC Barcelona.
Van Gaal in de polonaise is nog te pruimen, maar ik vrees dat mijn televisie José Mourinho zwaaiend met de cup niet trekt.
Erwin Lucas
Volg live de Eredivisie.
Krijg € 50,- om te wedden.
